• Grace

Fun in Snowbertauern!

Als ik ergens dankbaar voor ben, dan is het wel dat wintersport er vroeger bij ons met de paplepel is ingegoten. Ik kan mij nog goed herinneren hoe de kofferbak van onze auto altijd compleet werd volgeladen met wintersportspullen. Zo vol, dat het kijken in de binnenspiegel niet veel zin meer had. En dat wij dan diep in de nacht werden gewekt om slaperig, met het kussen onder de arm, de auto in te stappen.

Helemaal jaren 90!

We reden dan de hele nacht door, om s’ochtends aan te komen op onze wintersportbestemming. Soms zelfs de laatste kilometers met sneeuwkettingen om de banden.


Wat was het dan leuk om wakker te worden, terwijl de complete wereld ineens was veranderd in een sneeuwparadijs. Onze eigen stad en de weilanden, ingeruild voor dennenbomen en witte bergtoppen. Ik kijk ook nu nog steeds mijn ogen uit. Het is er zo onbeschrijfelijk mooi.


Ik weet niet of je zelf een keer op wintersport bent geweest, maar op de aankomst dag moet er altijd een hoop worden geregeld. Je trekt in je huisje, checkt of alle spullen aanwezig zijn, vervolgens heb je een skipas nodig en wil je natuurlijk de benodigde skispullen gaan huren. Dat laatste is ook altijd zo’n typische gebeurtenis. Vaak loop je een verhuurzaak binnen, waarna je over een met rubber beklede trap naar de kelder wordt geleid. Hier wachten schappen vol met schoenen, stokken en latten op je.

Als je pech hebt, is het druk en sta je even in de rij te wachten. Dit alles terwijl er langzaam een zompige schoenengeur gemixt met zonnebrand je neus in trekt. Het is er ook behoorlijk warm. Maar dan is het gelukkig tijd om zelf schoenen te gaan passen. Met een licht bezweet voorhoofd pers je, je voet in een schoen die dan toch echt nét te klein is. Je wilt wel lekker met je tenen kunnen wiebelen natuurlijk. Toch maar even je jas uittrekken dan en een andere schoen proberen.


Zodra je de juiste schoenen, ski’s en stokken hebt gevonden, is het tijd om het hele spul weer naar het huisje te verslepen en kan de vakantie echt beginnen! Of wacht.. eerst nog even bij een veel te dure supermarkt wat bier, beleg, kaasjes en pasta inslaan. Maar daarna is het dan toch echt zo ver: het heerlijke plop-geluid van een flesje bier gevolgd door wat gesis. Proost, het gaat een topweek worden!

De felle kleuren zijn gebleven. Handig voor de groep om je te vinden!

Ik heb zelf tot ongeveer mijn 15e jaar geskied. Wat ik overigens echt geweldig vond, maar ergens trok snowboarden mij meer. Ik heb rond die tijd de keuze gemaakt om mijn ski’s te verruilen voor een snowboard en ben ik de eerste jaren erop flink gaan oefenen. Omdat je wel al gevoel hebt voor de berg en minder bang bent om te vallen, lukte het mij aardig snel om tot redelijke bochtjes te komen.

Nu vijftien jaar later kan ik mij haast niet meer voorstellen hoe het ooit was om te skiën en je dus twee benen onafhankelijk van elkaar kunt bewegen. Je kunt wel stellen dat snowboarden liefde was op het eerste gezicht. Ik was dan ook door het dollen heen toen ik de uitnodiging kreeg om drie dagen de pistes van Obertauern onveilig te maken. Met een dikke Caps Lock antwoorde ik: YES, COUNT ME IN.


En die trip, georganiseerd door Salzburgerland, vond vorige week eindelijk plaats. Ik was zelf nog nooit eerder op een winter persreis geweest, maar had er wel altijd stiekem van gedroomd. Mijn dankbaarheid was dus groot bij het krijgen van deze uitnodiging. En toen wist ik nog niet eens hoe het uiteindelijk al mijn verwachtingen zou overtreffen. Ik neem je dan ook graag mee op reis.

Net aangekomen in Winterwonderland!

De reis begint vroeg. Rond vier uur vertrek ik uit huis om met het OV richting Schiphol af te reizen. Na een zeer korte nacht door de spanning, lukt het om goed op tijd bij mijn gate te komen. We vetrekken rond 7 uur richting Wenen, waar ik overstap op een vlucht naar Salzburg. Zodra ik in het eerste vliegtuig stap, val ik direct tegen het raam in slaap. Ik zie nog net dat er een man naast mij komt zitten, maar merk al niet meer dat we opstijgen. Zo moe was ik.


Aangekomen in Salzburg word ik door een man op mijn schouder getikt. “Grace?”. “Ja, dat ben ik.” Hij stelt zich aan mij voor als Ruud van wintersport.nl en verteld dat hij ook is uitgenodigd voor de trip. Terwijl we wachten op de Airport Shuttle kletsen we gezellig over onze wintersport ervaringen. Daarnaast verteld hij mij dat hij de man was waar ik, tijdens de vlucht naar Wenen, de hele reis naast heb geslapen. Dat was grappig, want dat kon ik mij natuurlijk helemaal niet herinneren. Ook scheen ik af en toe heel “lady like” te hebben gesnurkt. Ik lig ervan in een deuk en ben tegelijkertijd blij dat het eerste contact op deze reis al zo gezellig is. Dat beloofd wat!

Oranje boven. Dutchie in de sneeuw.

Ook de rest van de groep “Creators” is ontzettend aardig. Het zijn twee toffe gasten uit Duitsland en een jongen uit Oostenrijk. Daarnaast worden we begeleid door een stel Oostenrijkse meiden, die ervoor zorgen dat wij niets tekort komen. De gesprekken slingeren een beetje van Duits naar Engels heen en weer, maar alles is prima te volgen. Het is vooral een hele gezellige boel. Ook krijgen wij bij aankomst in Obertauern de grootste verassing van deze reis te horen. We zouden namelijk een uur later worden opgepikt om te gaan vliegen in een helikopter boven het dorp, de bergtoppen en het dal. Ik kan amper geloven hoeveel geluk ik heb om dat te mogen meemaken. Je hart gaat er in ieder geval behoorlijk sneller van kloppen.

Ongelofelijk mooie ervaring: met de helikopter over het dal.

De vlucht is adembenemend. Het was een kraakheldere dag en we stegen precies op tijdens zonsondergang. Prachtig om de warme zonnestralen op de bergtoppen te zien vallen, terwijl de lucht verkleurd. We cirkelen nog even boven het dorp en vliegen dan weer terug naar de startbaan. Ik weet nog dat ik uitstapte met vlinders in mijn buik. Het was een ervaring om nooit te vergeten.

De tweede dag staat ook in het teken van allerlei leuke activiteiten. Het begint al vroeg als we om kwart over zeven worden opgehaald bij het hotel, om naar de piste te worden gebracht. Eens per maand vind “First Track” plaats in Obertauern. De pistes openen dan om 07.30u zodat je als aller eerste je sporen mag zetten in de vers geprepareerde sneeuw. Het is deze keer extra speciaal, omdat voormalig Olympisch alpine skiester, Maria Höfl-Riesch, samen met ons de pistes betreed. Supervet om te zien met wat voor techniek zij omlaag weet te slalommen. Uiteraard niet bij te houden!

Zodra de pistes ook openen voor het grote publiek, wordt onze groep verwacht in een typisch Oostenrijkse skihut. Hier staat een enorm brunch buffet voor ons klaar. Terwijl we genieten van al het lekkers, bespreken we wat we erna gaan doen. We mogen dan namelijk op ons eigen houtje het gebied verkennen.

Ik ben altijd de eerste dag een beetje gedesoriënteerd in zo’n gebied. Dan volg ik liever iemand die af en toe op de kaart kijkt, dan dat ik zelf de weg moet vinden. Je mist ook zo snel een afslag. Gelukkig is Obertauern een redelijk makkelijk gebied. Je hebt eigenlijk gewoon één dal en hier komen alle pistes op uit. Er zijn veel blauwe en rode pistes, maar voor de liefhebber is er ook wat zwart om te pakken.


Als je er een dag op uit wilt trekken, kun je de Tauernrunde volgen. Deze leidt je rondom het complete dal. Wat opvalt is dat de pistes allemaal redelijk kort zijn. Dit komt omdat we ons best hoog in de Alpen bevinden. Het betekend natuurlijk ook dat het een sneeuwzeker gebied is. Dus je kunt er het hele seizoen genieten van goede pistes en dat typische “winter wonder wintersportgevoel”.

Wintersport essentials: Kaiserschmarrn & Schiwasser!

Na de lunch, die bestond uit een groot bord kaiserschmarrn en een halve liter schiwasser, dalen we af naar het dorp. Hier staan een aantal Fatbikes voor ons klaar. Ik had er zelf nog nooit van gehoord, maar dit zijn dus een soort mountainbikes met extra dikke wielen. Als een echte Hollander moet je, je natuurlijk even uitsloven op een fiets. Ik heb de eer helaas niet al te hoog kunnen houden, aangezien ik bij het maken van mijn eerste bocht onderuit gleed in de diepe sneeuw. Maar we hebben wel vreselijk gelachen.

En dan trekt de lucht open!

De laatste dag is al veel te snel aangebroken. Na het uitchecken, hijsen we ons nog één keer in onze ski gear. Het heeft de hele nacht gesneeuwd, dus de verwachting is een grijze dag. Echter, eenmaal aangekomen op de piste trekt de lucht open. Om ons heen verschijnen de sprookjesachtige bergtoppen en kun je kilometers ver over de Alpen turen. Ik besef mij dan maar al te goed dat dit het is. Dit is geluk. Dit moment. De frisse lucht, de verse sneeuw, de blauwe hemel met een fel brandende zon er in. Beter dan dit wordt het voor mij niet. We razen nog een paar uur van de pistes af, tot het tijd is om terug naar het hotel te keren. Hier staat de Airport Shuttle alweer op ons staat te wachten.

Ik kijk in stilte uit het autoraam terwijl de bergen weer langzaam uit het zicht verdwijnen. In gedachten neem ik afscheid, maar beloof tegelijkertijd ook om snel terug te komen. De combinatie van alle activiteiten, de prachtige omgeving en de hartelijke mensen, maakten deze reis er eentje om nooit meer te vergeten. Het was een voorrecht om hier aan deel te mogen nemen en ik zal nog lang op dit gelukzalige gevoel teren. Obertauern & Salzburgerland bedankt en tot zeker weer ziens!

Danke, Tschüss & Auf Wiederschnitzel!

119 keer bekeken

Recent Posts

UPDATES

Ontvang een melding wanneer er een nieuwe blog online staat.

Run with Grace

The Netherlands

  • Instagram - Black Circle

©2020 by Run with Grace. Proudly created with Wix.com

  • White Instagram Icon